6 filmów, które zachwycają oprawą wizualną (część I)

Tarzan legenda plakat 1

(Możliwe spojlery!)

W tym subiektywnym rankingu nie zabraknie filmów przeciętnych lub zwyczajnie słabych według mnie. Wystarczy jednak, że na obraz spojrzymy też nie tylko poprzez pryzmat fabuły i aktorstwa, ale docenimy pracę scenografów, charakteryzatorów, operatorów kamery czy kostiumografów. Są w świecie filmu takie perełki, na które patrzy się niezwykle przyjemnie właśnie dzięki pracy osób, których na ekranie nie widać. Piękne kadry, zdjęcia, muzyka, scenografia czy kostiumy tworzą cały ten klimat i czarują w taki sposób, że pomimo wszystkich wad filmu nie możemy oderwać oczu od ekranu. Oto te, które najbardziej pasują do tej kategorii:

Makbet plakat 1Makbet (Macbeth, 2015) reżyser Justin Kurzel – znana wszystkim historia, która na ekranie i deskach teatru była odgrywana naprawdę wiele razy została odświeżona w roku 2015. Główne role otrzymali znani i podziwiani na świecie aktorzy – Michael Fassbender oraz Marion Cottiliard. Mnie osobiście zabrakło czegoś nienazwanego, by określić ten film jako dobry. Niby aktorstwo na wysokim poziomie, niby był obłęd i szaleństwo po dokonanych zbrodniach, ale momentami czuć w tym filmie zastój, jakby reżyser nie do końca wiedział dokąd zmierza i jaki ostatecznie film chce stworzyć. Czasem zwyczajnie nerwowo zerkałam na zegarek czując znużenie. Co więc sprawiło, że film się tutaj znalazł? Przepiękne ujęcia z pola bitewnego. Tak dobrej pracy kamery i tak zachwycających zdjęć nie widziałam od dawna. Slow motion, do tego różnokolorowe filtry, gęsta mgła, zbliżenia na twarze, celowe wyciszanie dźwięku – to istny majstersztyk. Za te cuda na ekranie odpowiadają głównie Adam Arkapaw i Chris Dickens. Choćby dla tych scen naprawdę warto zobaczyć nową odsłonę Makbeta.
Makbet 1

Makbet 2

Makbet 3
 Makbet (2015) on IMDb

Neon demon plakat 1Neon Demon (2016) reżyser Nicolas Winding Refn – przyznam, że najpierw ujrzałam w sieci plakat, potem zwiastun. Twórca filmu Drive przedstawił nam historię, w której kusi świat modelingu przepełniony zazdrością, morderczymi instynktami i erotyzmem. Po seansie byłam zmęczona. Doprawdy zgadzam się ze stwierdzeniem, które przeczytałam na jednym z for – jest to perfekcyjna wydmuszka. Ten film choćby nie wiem jak bardzo się starał przysłonić formą, kadrami, scenografią, grą świateł, elementami kina gore – nie jest w stanie przykryć tego, co najważniejsze – jest jak długi dwugodzinny piękny teledysk bez żadnej treści. Jest to jedno z moich największych rozczarowań w kinie minionego roku. Nadzieje były wielkie, ale jak się okazało płonne. Wiem, że ten obraz gości w wielu rankingach w dziesięciu ulubionych filmach 2016 roku, ale ja nie mogłam po prostu znieść pretensjonalnej i anemicznej gry Elle Faning, całych tych dziwacznych, bezsensownych długich scen nie wnoszących nic do treści, natchnionych i wydumanych dialogów modelek. Przesłanie do mnie nie trafia – Jesse jest tak piękna i hipnotyzująca, jest istotą i ucieleśnieniem piękna, że nawet po śmierci nie daje spokoju swoim oprawczyniom. Na całe szczęście jest jeszcze oprawa wizualna – a ta to istne arcydzieło. Nicolas Winding Refn jest estetą – to widać w każdej minucie filmu. Wierny kolorowym neonom stworzył niesamowity obraz. Wszędzie pulsujące światła, psychodeliczna muzyka, cekiny i brokat. Ten film błyszczy. Cały dosłownie jest jak milion skrzących się drobinek. Wszystko jest tu dopracowane – od scenografii, po makijaże i kreacje bohaterów. Nowoczesny, sensualny hołd złożony światu mody. Autorką tych wspaniałych zdjęć jest Natasha Braier. Za kostiumy odpowiedzialna jest Erin Benach. Muzyka to dzieło Cliffa Martineza.

Neon demon 2

Neon demon 3
 Neon Demon (2016) on IMDb

skyfall plakat 1Skyfall (2012), reżyser Sam Mendes – seria filmów o Jamsie Bondzie nigdy nie należała do moich ulubionych. Szczerze mówiąc widziałam wszystkie części z lat 90 i tych po roku 2000 do najnowszego Spectre. Prawdopodobnie przyjdzie czas na filmy z lat ubiegłych gdzie najsłynniejszym szpiegiem świata był Sean Connery czy Roger Moore. Wiadomo, że wraz z postępem techniki filmy akcji wyglądają co raz ciekawiej. Najnowszy Bond z Danielem Craigiem w tytułowej roli to istny spektakl wybuchów, szalonych pościgów czy spektakularnych scen walki. To, że partnerują mu piękne kobiety również się nie zmieniło. Skyfall przyciągnął mnie jednak pod względem kolorystyki. Sceny w Szanghaju robią piorunujące wrażenie. Szklany wieżowiec z mnóstwem przezroczystych wind i ścian czy przyjęcie w miejscu ozdobionym płonącymi lampionami unoszącymi się na wodzie – tutaj mnie macie! Szanghaj jawi nam się jako zbiór żółtych i niebieskich plamek, w kluczowych momentach na bohatera pada niebieskie światło podczas gdy reszta skąpana jest w mroku. Wizualnie Skyfall zrobił na mnie ogromne wrażenie. Każdy ruch kamery jest przemyślany, plenery w Anglii w rodzinnym dworku Jamesa imponują swym rozmachem. Nic tylko oglądać.
Skyfall 2

Skyfall 2

Skyfall 3
 Skyfall (2012) on IMDb

Tarzan legenda plakat 1Tarzan: Legenda (The Legend of Tarzan, 2016) reżyser David Yates – średni film przygodowy z najgorętszymi nazwiskami Hollywood – Alexandrem Skarsgård i Margot Robbie. Historia Tarzana i Jane ma już tyle odsłon, że można się pogubić. Ostatnio o przygodach człowieka wychowanego w dżungli przez małpy powstała tragiczna niemiecka animacja, która dostała się nawet do polskich kin. Budżet Tarzana: Legendy jest imponujący – 180 000 000 USD dlatego nie dziw, że ten przeciętny film prezentuje się wspaniale pod względem wizualnym. Ujęcia Afryki skąpanej we mgle pozostaną w mojej pamięci jeszcze długo. Zdjęcia autorstwa Henry’ego Brahama są spektakularne. Widz może delektować się pięknem Kongo czy dzikiej dżungli, w której w najbardziej dramatycznych momentach siąpi deszcz i spowita jest mgłą. Mgła i deszcz odgrywają tutaj niesamowicie ważną rolę. Wprowadzają napięcie i podkreślają dramaturgię. Sceny walk w deszczu nakręcone są tak, że widz atakowany jest wręcz serią ciosów i siłą muskuł Tarzana. Jeśli nie wymagacie zbyt wiele od filmu przygodowego, a chcecie nacieszyć oczy pięknymi widokami i widowiskową akcją, śmiało sięgnijcie po ten tytuł.
Tarzan legenda plakat 1

Tarzan legenda 2

Tarzan legenda 3

 Tarzan: Legenda (2016) on IMDb

zjawa plakat 1Zjawa (The Revenant, 2015) reżyser Alejandro González Iñárrituten film przyniósł Leonardo DiCaprio upragnionego Oscara (choć bardziej niż za Zjawę zasłużył na tę statuetkę o wiele wcześniej w innych kreacjach). Hollywoodzka produkcja zrealizowana z rozmachem ukazuje historię zemsty człowieka niezłomnego i momentami odnosimy wrażenie – nieśmiertelnego. Nic nie jest w stanie go pokonać – ani atak niedźwiedzia, ani przeprawa przez lodowatą wodę, ani rozległe rany czy mokre odzienie przy kilkudziesięciu stopniach mrozu. Mimo szumnych zapowiedzi, interesującego zwiastuna, film nie zrobił na mnie aż takiego wrażenia, jakiego się spodziewałam. W kinie jednak zobaczyć można spektakl tak piękny, że zapiera dech. Bo co by nie mówić o obrazie, nie można mu odmówić tego, że ukazuje cudowne pejzaże i fascynuje tu gra światłem. Emmanuel Lubezki jest autorem zdjęć, które tak bardzo urzekają w Zjawie. Dodatkowo wszystkie sceny kręcone były tylko i wyłącznie przy świetle naturalnym, co ma wpływ na ostateczny efekt, który możemy podziwiać. Część produkcji powstawała w Kanadzie, ale sporo ujęć nakręcono w miasteczku Ushuaia w Argentynie. Jeśli lubicie zimę i to jak jej piękno można wykorzystać w filmie – zdecydowanie polecam.
zjawa 1

zjawa 2

zjawa 3
 Zjawa (2015) on IMDb

whiplash plakat 1Whiplash (2014), reżyser Damien Chazelle – ten film nie jest o muzyce, tylko cały jest muzyką. W przeciwieństwie do kilku filmów opisanych powyżej Whiplash jest filmem, którego się nie zapomina. To jeden z lepszych obrazów 2014 roku, uhonorowany Oscarem wygrywając w trzech kategoriach (Najlepszy aktor drugoplanowy, Najlepszy montaż i Najlepszy dźwięk). Historia ambitnego młodego perkusisty, który tyranizowany jest przez surowego i ekscentrycznego nauczyciela porwała widzów na całym świecie. Próby do występu to swoisty obóz przetrwania – w zespole zostaną tylko najwytrwalsi i tylko ci, którzy mają mocne nerwy. Montaż autorstwa Toma Cross opowiada tę historię niejednokrotnie lepiej niż dialogi. Dzieło dopełniają zdjęcia Sharone Meir i brawurowe aktorstwo dwóch głównych gwiazd tego filmu – J.K. Simmonsa oraz Milesa Tellera. To najbardziej kontrowersyjny i hipnotyczny duet aktorski ostatnich lat. Upokorzenie miesza się tu z gniewem, ambicją i pragnieniem bycia najlepszym. Jazz atakuje nas z każdej strony i uderza tak mocno, że mamy wrażenie że jesteśmy na sali razem z bohaterami. Zbliżenia na krew tryskającą z obdartych od ćwiczeń dłoni, łzy i pot ściekający strumieniami – to to, co w filmie wysuwa się na pierwszy plan. Niemal czujemy na sobie ciężki oddech, zmęczenie i ból chłopaka, który marzy o tym, by zostać jednym z najlepszych na świecie muzyków jazzowych. Nie bez znaczenia jest też kolorystyka filmu. Wszystko skąpane jest w złoto-brązowych barwach. To stłumione światło staje w kontraście z dynamiką gry i ekspresją aktorów. Pozwala również na większe skupienie widza na detalach, których przecież nie brak. Lśniące instrumenty, nuty czy ruchy dłoni – wszystko to ma w tym filmie kolosalne znaczenie.
whiplash 1

whiplash 2

Inne wpisy

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *