Najpiękniejsze aktorki wszech czasów (roczniki 1906-1929)

Zawsze chciałam stworzyć tego typu ranking. Chyba głównie dlatego, że nie zawsze moje typy pokrywały się z typami większości. I choć wcale nie umniejszam urodzie Jessicki Alby, Angeliny Jolie, Elizabeth Taylor, Marilyn Monroe czy Sophii Loren – dla tych pięknych kobiet nie znajdzie się miejsce w moim rankingu. Powód jest prosty – od zawsze fascynowała mnie klasyczna uroda, delikatne rysy twarzy, dziewczęcy urok i coś, co sprawia że próżno szukać podobnej twarzy wśród rzeszy aktorek. Piękno nie jest definiowane jedynie przez wygląd, ale także grację, klasę, sposób gestykulacji czy elegancję. Te wszystkie przymioty idealnie pasują do pierwszej części tekstu, gdyż to właśnie aktorki urodzone pomiędzy 1900, a 1930 rokiem uważane są za symbol ponadczasowego piękna. Kobiety po dziś dzień wzorują się na ich stylu malowania się, czesania czy ubierania. Seksapil tych kobiet nie był wyuzdany czy wulgarny, ale niedosłowny, subtelny. Mimo to mężczyźni tracili dla nich głowę. Kto znalazł się na mojej liście najpiękniejszych aktorek wszech czasów (1906-1929)? Zapraszam na pierwszą część zestawienia.

Madeleine Carroll urodzona w 1906 roku w West Bromwich – piękna Brytyjka, pierwsza aktorka z Wysp, która zrobiła wielką karierę w Hollywood. Została uznana najlepiej opłacaną aktorką świata w 1938 roku i  uhonorowana własną gwiazdą w Hollywoodzkiej Alei Sław. Znana jest nie tylko ze swoich ról, ale także swojej odwagi i dobroci. Po tym jak siostra gwiazdy, Marguerite zginęła w trakcie II Wojny Światowej podczas niemieckiego nalotu bombowego London Blitz, Madeleine postanowiła poświęcić się opiece nad rannymi żołnierzami i dziećmi, których wojna pozbawiła rodziny i dachu nad głową. Ponad 150 sierot znalazło schronienie w jej wielkiej posiadłości pod Paryżem. Aktorski filmowy debiut Madeleine Carroll nastąpił w 1928 roku (wcześniej grała w teatrze). Była to rola w obrazie What Money Can Buy. W tym samym roku wystąpiła jeszcze w 3 kolejnych filmach, ale to lata 30 przyniosły jej największy sukces. Aktorka zagrała m.in. w obrazach Atlantic (1929), The Crooked Billet (1929), The W Plan, Young Woodley, Szkoła obmowy (1930), Fascination, Byłem szpiegiem (1933), The Dictator (1935), Żółty skarb (1936). Zauważył ją sam Alfred Hitchock, który powierzył aktorce role w swoich dwóch filmach 39 kroków (1935) oraz Bałkany (1936). W latach 40 piękna Brytyjka potwierdziła swój talent grając w Safari (1940), Jedna noc w Lizbonie (1941), My Favourite Blonde (1942). Pochłonięta nowymi obowiązkami w trakcie II Wojny Światowej i tuż po, Madeleine Carroll pojawiała się na ekranach coraz rzadziej. Ostatni raz widzowie mogli podziwiać aktorkę w roli Pani Erlynne w obrazie Wachlarz Lady Windermere (1949). W życiu prywatnym była zamężna i rozwiedziona czterokrotnie. Z ostatnim mężem Andrew Heiskellem miała córkę Anne Madeleine. Po zakończeniu kariery filmowej pracowała dla UNESCO. W 1987 roku zmarła na raka trzustki mając 81 lat.

Katharine Hepburn urodzona w 1907 roku w Hartford – niesamowicie zmysłowa aktorka (te kości policzkowe i usta), która propagowała wśród kobiet męski styl nosząc spodnie i odmawiając często nakładania makijażu. Laureatka rekordowej ilości Oscarów (aż 4). Grała właściwie nieprzerwanie od lat 30 do 1994 roku. Na koncie ma naprawdę sporo ról w dużych produkcjach: Małe kobietki, Poranna chwała (Oscar,1933), Mam 19 lat (1933), Buntowniczka (1936) Filadelfijska Opowieść (1940), Żebro Adama (1949), Kobieta roku (1942), Afrykańska królowa (1951),Lew w zimie (Oscar,1968) czy Nad złotym stawem (Oscar,1981). Po rozwodzie z pierwszym i jedynym mężem związała się uczuciowo z aktorem Spencerem Tracy. W 1967 roku para zagrała razem w obrazie Zgadnij kto przyjdzie na obiad (Oscar dla Katharine). Warto wspomnieć, że w tym czasie Katharine Hepburn nie była w zbyt dobrych stosunkach z młodziutką wówczas Audrey Hepburn – również laureatką Oscara. Audrey odmówiła bowiem zmiany nazwiska, o co poprosiła Katharine. Uznana aktorka nie chciała, by kojarzono ją z młodszą debiutantką.  Kilka tygodni po premierze filmu czekał ją jednak ogromny cios – Spencer Tracy umiera na atak serca, a Katharine Hepburn postanowi, że nie obejrzy nigdy ich ostatniego, wspólnego dzieła. Po 1981 roku pojawiała się na ekranie kina coraz rzadziej. Ostatnią rolę zagrała w 1994 roku w filmie Przygoda miłosna. Dożyła sędziwego wieku – zmarła mając 96 lat.

Hepburn 1

Louise Currie urodzona w 1913 roku w Oklahoma City – klasyczna uroda sprawiła, że Louise Currie w czasach młodości została wybrana jedną z dziesięciu najpiękniejszych dziewcząt w prestiżowej żeńskiej szkole w Waszyngtonie. Po przeprowadzce do Hollywood w Kalifornii zaczęła uczęszczać do szkoły teatralnej. Po pięciu latach z pomocą jej agenta podjęła współpracę z Monogram Pictures i Columbia Pictures. Debiut nastąpił w 1940 roku kiedy zagrała w filmie Billy the Kid’s Gun Justice. Już rok później pojawiła się w kolejnych: Double Trouble, Dude Cowboy, Obywatel Kane oraz w miniserialu Adventures of Captain Marvel . Aktorka spodobała się widzom i jej kariera nabrała prawdziwego rozpędu. Aktorka zagrała w The Ape Man (1943), Forty Thieves, Million Dollar Kid, Voodoo Man (1944), Listy miłosne (1945), Gun Town (1946). Jej kariera trwała dokładnie 9 lat. W 1947 roku pojawiła się w The Chinese Ring, a w 1949 zagrała ostatnią swoją rolę w obrazie The Baby Makes Three. Potem zniknęła z ekranu występując jedynie sporadycznie w telewizji w latach 50. Piękna Amerykanka zamężna była kilkukrotnie, dwukrotnie rozwiedziona. John Good zmarł przedwcześnie w 1996 roku. Z Groverem Asmus (byłym mężem Donny Reed, o której jeszcze będzie w tym wpisie) aktorka zawarła małżeństwo dopiero w 2002 roku, a trwało ono jedynie rok (do śmierci Asmusa w 2003). Ze związku małżeńskiego z Robertem A. Hefnerem Jr. aktorka miała syna. Louise Currie dożyła godnego podziwu wieku – 100 lat. Odeszła we wrześniu 2013 roku.

Frances Farmer urodzona w 1913 roku w Seattle – zanim stała się słynną aktorką, ta piękność wzbudziła kontrowersje w swojej szkole średniej publikując esej „Bóg umiera” na temat ateizmu. Media zaczęły postrzegać ją jako osobę o radykalnych, lewicowych poglądach. Po ukończeniu studiów aktorskich wyjechała do Hollywood, by tam spróbować swych sił jako aktorka. Bardzo szybko podpisała kontrakt z wytwórnią Paramount i zadebiutowała w jej filmie Border Flight.  Był rok 1936, a ona sama pojawiła się jeszcze w innych filmach w tym Prawo młodości oraz Rythm on the Range. 1937 rok przyniósł role w obrazach Exclusive, Potęga złota, a 1938 Ride a Crooked Mile. Frances Farmer znana była także w latach 40 głównie z występów w filmach Flowing Gold (1940), World Premiere (1941), Son of Fury: The Story of Benjamin Blake (1942), I Escaped from the Gestapo (1943). Po tych występach aktorka zniknęła z ekranu na długich 15 lat po to, by pojawić się w 1958 roku w cyklu programów telewizyjnch Frances Farmer Presents oraz w filmie The Party Crashers. Już nigdy więcej nie wróciła na ekran. Była współautorką scenariusza filmu opartego na jej własnych przeżyciach Czy naprawdę nadejdzie poranek? Prawdą jest, że aktorka wpadła w alkoholizm, a niektóre źródła podają, że uzależniona była także od amfetaminy. W 1942 roku aktorka została aresztowana za jazdę pod wpływem alkoholu. Na rozprawie obraziła sędziego i postanowiono, że Frances zostanie skazana na karę z warunkowym zawieszeniem wykonania. Aktorka warunków nie dotrzymała toteż wydano nakaz aresztowania. Kiedy napadła na policjanta w trakcie zatrzymania, posłano ją do szpitala psychiatrycznego. Tam była poddawana elektrowstrząsom oraz terapii biczami zimną wodą. Aktorka była trzykrotnie zamężna. Z pewnością do złej kondycji psychicznej kobiety przyczyniły się dwa rozwody oraz kłopoty rodzinne (zwłaszcza złe relacje z matką). Z ostatnim mężem Lelandem Mikesellem była w związku małżeńskim do jej śmierci. Frances Farmer zmarła na raka przełyku w 1970 roku mając 56 lat. W 1982 roku powstał film biograficzny Frances ,w którym główną rolę zagrała Jessica Lange. Film przedstawia kulisy upadku wielkiej gwiazdy Hollywood.

Rita Hayworth 1

Rita Hayworth urodzona w 1918 roku w Nowym Jorku – Margarita Carmen Cansino swoją nietuzinkową urodę zawdzięczała latynoskim korzeniom. Jej ojcem był tancerz Eduardo Cansino. Poszła w jego ślady i przez wiele lat występowała z nim na scenie. Aktorstwem zainteresowała się na dobre dopiero w połowie lat 30. Jak w większości przypadków młodych aktorek na początku występowała tylko w małych rolach w produkcjach kina klasy B. W pamięci pozostaną na pewno filmy z jej udziałem: Modelka (1944),Gilda (niezapomniana kreacja i scena zmysłowego występu scenicznego, która przeszła do historii kina,1946), Dama z Szanghaju (1947) oraz Miłość Carmen (1948). Po owocnych latach 40 przyszedł jednak dla Rity kryzys. Nie była już tak młoda, a na ekranie zaczęły królować aktorki o włosach w kolorze platynowego blondu. Na ekranie zjawiała się coraz rzadziej (Panna Sadie Thompson z 1953,Ogień pod pokładem z 1957, Świat cyrku z 1964) W końcu w latach 60 zaczęła mieć problemy z alkoholem. Dalej nie było wcale lepiej – odkryto u niej chorobę Alzheimera, w konsekwencji  w 1972 roku zniknęła na dobre z ekranu gdyż nie była w stanie zapamiętać swoich kwestii (ostatnią rolę zagrała w Gniewie Bożym w 1972 roku). Niestety choroba postępowała i w 1987 roku Rita Hayworth zmarła mając 68 lat. Prywatnie aktorka wikłała się w różne związki, z których 5 skończyło się małżeństwem. Wszystkie pięć małżeństw Rity nie przetrwało – każde z nich zakończyło się rozwodem. Aktorka była matką dwójki dzieci.

Gilda 1

Gene Tierney urodzona w 1920 roku w Nowym Jorku – piękna brunetka o jasnych kocich oczach. Miała to szczęście, że dorastała w bogatej rodzinie. Stąd uczyła się w Szwajcarii, a po jej powrocie z Europy ojciec powołał do życia firmę, która miała promować talenty pięknej Gene i umożliwić jej występ na Broadwayu. W końcu starania przyniosły pierwsze efekty – młoda panna Tierney zaczęła otrzymywać pierwsze role, a także podpisała kontrakt z wytwórnią FOX Darylla Zanucka (tego samego, o którym wspomniałam przy wpisie o najpiękniejszych polskich aktorkach). Zadebiutowała już w 1940 roku w obrazie Powrót Franka Jamesa. W tym samym roku pojawiła się jeszcze w wielu produkcjach w tym w Kasyno w Szanghaju, Hundson’ Bay, Belle Starr. Lata 40 przyniosły jej wiele sukcesów. Przyczyniły się do tego role w filmach Na tytoniowym szlaku (1941), Chińska dziewczyna (1942), Laura (1944), Zostaw ją niebiosom (1945, nominacja do Oscara dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej) czy Duch i pani Muir (1947). W latach 50 Gene Tierney była już gwiazdą kina wielkiego formatu, a jej nazwisko znalazło się w obsadzie wielu filmów – m.in. Noc i miasto (1950), On the Riviera (1951), Podróż ku nowemu światu (1952), Nie pozwól mi odejść (1953), Egipcjanin Sinuhe (1954). Sukcesy zawodowe nie szły w parze z życiem uczuciowym. W 1952 roku aktorka rozwiodła się z mężem, z którym miała dwie córki (jedna urodziła się głucha i i upośledzona umysłowo). Małżeństwo trwało 11 lat, a Gene przypłaciła rozwód zdrowiem – pogłębiła się u niej depresja, leczono ją psychiatrycznie, a na ekranie pojawiała się o wiele rzadziej. Poddano ją m.in. wielokrotnie terapiom elektrowstrząsowym, przez co w późniejszych latach cierpiała na zaniki pamięci. W latach 60 zagrała już tylko w kilku filmach – Burza nad Waszyngtonem (1962), Zabawki na strychu (1963), The Pleasure Seekers (1964). W 1960 roku piękna aktorka ponownie wyszła za mąż i była żoną W. Howarda Lee aż do jego śmierci w latach 80. Po raz ostatni na plan weszła w 1980 roku grając rolę w miniserialu Scruples. Gene Tierney zmarła na rozedmę płuc w 1991 roku mając 71 lat.

Donna Reed urodzona w 1921 roku w Denison – nie tylko piękna aktorka, ale i zdobywczyni tytułu tej Najpiękniejszej w rodzinnym mieście i w miasteczku studenckim. W latach młodości nie była zbytnio zainteresowana aktorstwem. Marzyła o zostaniu nauczycielką, ale szybko okazało się że przy czwórce rodzeństwa nie będzie jej stać na opłaty związane ze studiami. Podjęła więc naukę w kalifornijskim koledżu gdzie brała udział w kilku produkcjach scenicznych. Po otrzymaniu kilku interesujących propozycji postanowiła, że podpisze kontrakt z wytwórnią MGM równocześnie kontynuując naukę. W 1941 roku zadebiutowała w epizodycznej roli w filmie Laski na Broadwayu, a w tym samym roku pojawiła się w Cieniu zbrodni. 1942 rok przyniósł jej role w aż w siedmiu obrazach (m.in. Mokey, The Bugle Sounds i Oczy w nocy). Widzowie pokochali Donnę za filmy Komedia ludzka (1943), Portret Doriana Graya, Ci, których przewidziano na straty (1945), To wspaniałe życie! (1946), Ulica zielonego delfina (1947), Z kroniki wypadków (1949) czy Stąd do wieczności (Oscar, 1953). W latach 50 Donna Reed zagrała w kolejnych produkcjach, a w tym w Kiedy ostatni raz widziałem Paryż (1954), Dalekie horyzonty (1955), Okup (1956). Po występie w filmie Cała prawda w 1958 roku aktorka wystąpiła w serialu Dallas oraz w autorskim serialu The Donna Reed Show, gdzie grała postać Donny Stone. Serial nie schodził z anteny przez całe osiem sezonów i cieszył się ogromną popularnością. Reed zdobyła Złoty Glob i aż cztery nominacje do nagrody Emmy. Prywatnie Donna była zamężna trzykrotnie i miała czwórkę dzieci. Zmarła na raka trzustki w 1986 roku w wieku 65 lat.

Veronica Lake urodzona w 1922 roku w Nowym Jorku – Constance Frances Marie Ockelman to niekwestionowana gwiazda kina. Blondwłosa piękność znana jest z ról w filmach: Podróże Sullivana (1941), Pistolet do wynajęcia, Szklany klucz, czy też głośnego Ożeniłem się z czarownicą (1942). W kolejnych latach grała w obrazie Bohaterki Pacyfiku (1943),Out of this World (1945), Błękitna dalia (1946) oraz Slattery’s Hurricane (1949) Jej niezwykle kobiece rysy twarzy wprawiają w zachwyt. Czterokrotnie zamężna matka czwórki dzieci ( w późniejszych latach Veronica wyznała, że rzadko je widywała). Jak w większości życiorysów wielkich gwiazd w życiu Veroniki Lake prywatnie również nie do końca się układało. Po sukcesie nadeszły ciche lata, w których aktorka zagrała w kilku marnych produkcjach, została zwolniona przez jedną z wytwórni filmowych, aby w konsekwencji pogrążyć się w nałogu alkoholowym. Potem grała już tylko okazyjnie (po raz ostatni w obrazie Flash Feast w 1970 roku). Odeszła w wieku 53 lat na skutek chorób wątroby i poważnego urazu nerek spowodowanych wieloletnim alkoholizmem. Do historii przeszła jako zimna piękność. Mówi się nawet, że przybrała nazwisko Lake (z ang. jezioro) gdyż jej oczy były chłodne jak jeziora.

Ava Gardner urodzona w 1922 roku w Grabtown – była najmłodszą z siedmiorga dzieci. Życie nie szczędziło Avie cierpień. Najpierw zmarł jej brat Raymond, niedługo potem rodzinny dom stanął w płomieniach i rodzina straciła cały swój dorobek. Państwo Gardner przenieśli się  do Newport News, a Ava podjęła naukę w miejscowej szkole. Kariera pięknej Avy rozpoczęła się gdy zwrócił na nią uwagę fotograf  Lary Tarr. Zrobił jej portret i postawił go na wystawie swojego sklepu. Dalej sprawy potoczyły się szybko – zaczęli dzwonić do niego ludzie ze świata filmu, sam Larry wysłał zdjęcia dziewczyny do wytwórni MGM, wkrótce została zaproszona na rozmowę do biura. Mimo, że Ava borykała się z kłopotami z powodu swojego południowego akcentu, studio zaproponowało jej siedmioletni kontrakt. Zadebiutowała w Cieniu zbrodni w 1941 roku, a rok później zagrała w siedmiu filmach w tym w Spotkaniu we Francji. Ava Garnder stała się wielką gwiazdą – od niewielkich ról przeszła do tych, które zaskarbiły serca widzów: Whistle Stop, Zabójcy (1946), Singapur (1947), Dotknięcie Wenus (1948), Wielki grzesznik (1949). Lata 50 były dla niej również bardzo owocne. Pojawiła się w kolejnych tytułach: Pandora i Latający Holender (1951), Samotna gwiazda, Śniegi Kilimandżaro (1952), Mogambo, Rycerze okrągłego stołu (1953), Ludzie mieszanej krwi (1956), Ostatni brzeg (1959). W latach 60 aktorka pojawiała się na ekranie rzadziej, ale wciąż była aktywna (Siedem dni w maju, Noc Iguany z 1964, Biblia z 1966). W 1975 i 1979 roku Gardner zagrała w obrazach: Spirala śmierci i Miasto w ogniu. Po raz ostatni widzowie mogli zobaczyć gwiazdę w telewizyjnej produkcji Harem z 1986 roku. Zamężna była trzy razy w tym z Frankiem Sinatrą oraz Mickey Rooney. W skutek długoletniego nałogu tytoniowego i częstego spożywania alkoholu aktorka nabawiła się choroby płuc. W 1986 roku doznała udaru, w wyniku czego była częściowo sparaliżowana. Nie czuła się dobrze, kilkukrotnie wspominała o tym, że nie chce już żyć gdyż utraciła niezależność. Zmarła w 1990 roku we śnie w wieku 67 lat.

Martha Hyer urodzona w 1924 roku w Fort Worth w Teksasie – Martha Hyer dorastała w zamożnej rodzinie. Była średnią spośród trzech sióstr. Jej filmografia jest imponująca. Zadebiutowała w 1946 roku małą rolą w filmie The Locket. Rok później zagrała w Thunder Mountain, a w 1948 w The Velvet Touch i Gun Smugglers. W samym tylko 1950 roku pojawiła się w obsadzie 6 filmów w tym Frisco Tornado, Oriental Evil oraz Poza prawem. 1952 rok przyniósł jej rolę w głośnym obrazie Geisha Girl, a 1953 Albert i Costello lecą na Marsa. Jeszcze więcej grała w roku 1954 – najpierw w Szczęściarze potem w The Scarlet Spear i Riders to the Stars, a także w słynnym filmie Sabrina. W połowie lat 50 zagrała w Franku marynarzu i Kiss of Fire, w 1958 roku w Paryskich wakacjach. Za rolę Gwen French w Długim tygodniu w Parkman otrzymała nominację do Oscara za najlepszą drugoplanową rolę kobiecą. W latach 60 aktorka nie zniknęła z ekranu, a do jej filmografii dołączyły obrazy Pałac z lodu (1960), A Girl Named Tamiko (1962), Gangster i urzędnik (1963), Rogate dusze (1964), Obława (1966) czy Życie w Sajgonie (1967). Po roli w filmie The Day of the Wolves w 1971 roku piękna blondwłosa Martha Hyer zrezygnowała z aktorstwa. W porównaniu do innych aktorek z tego zestawienia, miała całkiem dobrze poukładane życie prywatne. Zamężna była dwa razy, w tym raz rozwiedziona. Drugim mężem aktorki był Hal B. Wallis, ale zmarł w 1986 roku po dwudziestu latach razem. Mimo, że Martha wywodziła się z rodziny udzielającej się w kościele metodystów, przyjęła po zawarciu małżeństwa judaizm, którego wyznawcą był Wallis. Aktorka nigdy nie miała dzieci. Zmarła w 2014 roku z przyczyn naturalnych w wieku 89 lat. 

Lauren Bacall urodzona w 1924 roku w Nowym Jorku – piękna i niezapomniana gwiazda Hollywood. Aktorka pochodziła z rodziny żydowskiej i naprawdę nazywała się Betty Joan Persky. Jej rodzice rozwiedli się kiedy Lauren miała zaledwie 5 lat. Uczyła się w American Academy of Dramatic Arts i jako młoda dziewczyna występowała na Broadwayu. Debiut w filmie nastąpił w 1944 roku w obrazie Mieć i nie mieć. Partnerowała tam uznanemu już w środowisku filmowym Humphrey Bogartowi. Rok później para wzięła ślub mimo dużej różnicy wieku (Lauren była młodsza od męża o 25 lat). Grali u swego boku w kilku filmach, mieli dwoje dzieci i byli razem aż do śmierci Bogarta w 1957 roku. W tym samym czasie rozwijała się kariera młodej aktorki – otrzymała angaż w filmach Wielki sen (1946), Mroczne przejście (1947) oraz Key Largo (1948). W latach 50 Lauren Bacall zagrała w wielu obrazach. Najważniejsze z nich to Jak poślubić milionera (1953), Kobiecy świat (1954), Chiński szlak (1955) oraz Żona modna (1957). W latach 60 Bacall pojawiła się obsadzie filmów Samotna dziewczyna i seks (1964) oraz Ruchomy cel (1966). Z biegiem lat aktorka coraz rzadziej gościła na ekranie. W 1974 roku zagrała rolę Pani Hubbard w Morderstwie w Orient Expressie, a dwa lata później pojawiła się w Rewolwerowcu. Lata 80 to przede wszystkim film Wielbiciel (1981) i Rendez-vous ze śmiercią (1988). Lauren Bacall była aktorką wszechstronną, a udowodniła to grając także w nowszych produkcjach w latach 90 oraz w nowym millenium (Misery z 1990 roku, Pret-a-Porter z 1994 roku, Miłość ma dwie twarze z 1996, Dogville z 2003, Facet do towarzystwa z 2007 czy Eve z 2008 roku). Po śmierci pierwszego męża wyszła za mąż ponownie w 1961 roku, ale para rozwiodła się po 8 latach. Z drugiego małżeństwa Bacall urodziła syna, który został również aktorem. W 2010 roku Amerykańska Akademia Filmowa postanowiła przyznać aktorce honorowego Oscara za całokształt twórczości. Ostatnim filmem w jakim zagrała był The Forger z 2012 roku. Zmarła w sierpniu 2014 roku z powodu udaru mózgu w wieku 89 lat.

Martha Vickers urodzona w 1925 roku w Ann Arbor – ta piękna aktorka była nie tylko gwiazdą kina, ale również modelką. Jej twarz zdobiła okładki ówczesnych magazynów. Gdy przeniosła się wraz z rodziną do Hollywood miała zaledwie 15 lat. W Hollywood wkrótce rozpoczęła się jej przygoda z aktorstwem. Był 1943 rok. Martha pojawiła się w obrazach Top Man oraz Frankenstein spotyka Człowieka Wilka (role były jednak bardzo niewielkie). Rok później panna Vickers pojawiła się w filmach The Mummy’s Ghost oraz The Falcon in Mexico. 2 lata później pojawiły się dwie produkcje: The Time i Wielki sen. Aktorka grała do roku 1960 – m.in. w filmach The Man I Love (1947), Bad Boy, Alimony (1949), The Big Bluff (1955) czy Włamywacz (1957). Ostatnim filmem z jej udziałem jest Four Fast Guns z 1960 roku. Piękna Martha Vickers zamężna była trzykrotnie (w tym ze słynnym aktorem Mickey Rooney). Żadne z małżeństw nie trwało długo i aktorka rozwiodła się z każdym z mężów. Z tych związków miała trójkę dzieci. Gwiazda zmarła w 1971 roku wieku zaledwie 46 lat. Przyczyną jej śmierci był rak przełyku.

Grace Kelly urodzona w 1929 roku w Filadelfii – zanim została Księżną Monako, żoną Księcia Rainiera III była aktorką znaną w całym Hollywood. Grace – posągowa piękność o niezwykle szlachetnej urodzie dała się poznać jako aktorka głównie we współpracy z Alfredem Hitchcockiem (Okno na Podwórze, M jak morderstwo (1954), Złodziej w hotelu (1955)). Była także gwiazdą W samo południe (1952), Mogambo (1953), Dziewczyny z prowincji (1954), Wyższych sfer (ostatni jej film z 1956 roku). Aktorstwo porzuciła na rzecz nowej roli – została Księżną i matką dzieci Księcia. Od tej pory pasja, jaką było aktorstwo zeszła na dalszy plan. Odrzuciła kilka dobrze zapowiadających się ról gdyż mogły nie spodobać się mieszkańcom Monako. Życie tej pięknej kobiety zakończyło się zbyt szybko. W 1982 roku Księżna Grace w trakcie jazdy autem doznała ataku apopleksji, straciła panowanie nad kierownicą w skutek czego samochód wpadł w przepaść. W aucie obok jechała jej córka Stefania, ale odniosła jedynie niewielkie obrażenia. Księżna została podłączona do aparatury podtrzymującej życie, ale szybko mózg przestał funkcjonować i podjęto decyzję o jej wyłączeniu. Książę Rainier nie ożenił się ponownie, a po śmierci w 2005 roku pochowano go obok żony w Monako. W 2013 roku światło dzienne ujrzał film Grace, Księżna Monako, w którym główną rolę zagrała Nicole Kidman. Do dziś dziwię się, że to ta aktorka wcieliła się w Grace Kelly – tak naturalną i klasyczną piękność. Kidman wypełniona botoksem do tej pory w tej roli budzi kontrowersje. Sam film nie zdobył uznania dzieci Księżnej, które na temat obrazu wypowiedziały się negatywnie, jak również zbojkotowały premierę na festiwalu w Cannes. W oficjalnym oświadczeniu napisano, że rodzina królewska nie chce być kojarzona z tym filmem i ubolewa nad tym, że historia Księstwa przedstawiona w obrazie jest niezgodna z faktami.

Grace Kelly 1

Audrey Hepburn urodzona w 1929 roku w Elsene w Belgii – jedna z najpiękniejszych aktorek, w dodatku ikona stylu, która kojarzona była od lat z domem mody Givenchy (Hubert de Givenchy był także jej największym przyjacielem). Dziewczęcy urok, zgrabny nosek, specyficzny akcent, ciemne duże oczy są tym, za co pokochali Audrey wielbiciele na całym świecie. Ona miała po prostu coś w sobie – niespotykaną klasę i urok osobisty. Niewielu wie, że w młodości przeżyła koszmar wojny w okupowanej przez nazistów Holandii, a jej ojciec zostawił rodzinę i sympatyzował z Hitlerem. W trakcie okupacji pomagała ludziom i należała do ruchu oporu przekazując tajne informacje.Z powodu wojny cierpiała na niedożywienie, była słaba i przeraźliwie chuda. Po wojnie przeniosła się do Londynu gdzie uczęszczała na zajęcia do szkoły baletowej. Na początku nie dawano Audrey zbyt wielkich szans na sukces i obsadzano ją w małych rólkach. Przełom nastąpił gdy zagrała u boku Gregory’ego Pecka w filmie Rzymskie wakacje (1953) zgarniając przy tym Oscara dla Najlepszej Aktorki Pierwszoplanowej. Potem grała w wielkich produkcjach (Sabrina, Zabawna buzia) z o wiele starszymi od siebie Humphrey Bogartem czy Fredem Astaire (którzy na planie traktowali ją raczej chłodno i z dystansem). Szerszej publiczności dała się poznać w filmach Miłość po południu (1957), Niewiniątka (1961), Szarada (1963), My Fair Lady (1964), Doczekać zmroku (1967).Rola Holly w filmie Śniadanie u Tiffany’ego przeszła do historii kina, a kreacje które Audrey nosiła na planie stały się kultowe i kopiowane po dziś dzień. Dwukrotnie zamężna. Zanim została matką kilkukrotnie poroniła ciążę i z tego powodu cierpiała na depresję. Ostatecznie urodziła dwóch synów – Seana i Lucę. Audrey Hepburn grała sporadycznie w filmach do 1993 roku. Jej ostatnim filmem był obraz Na zawsze. Pojawiła się jeszcze we własnej osobie w cyklu telewizyjnym Ogrody świata, którego była gospodynią. Głównym zajęciem po 1967 roku była praca na rzecz UNICEF-u. Aktorka została ambasadorką dobrej woli, dużo podróżowała do najbiedniejszych regionów świata i apelowała o pomoc głodującym dzieciom. Audrey odeszła w towarzystwie najbliższej rodziny. Przegrała walkę z rakiem jelita 20 stycznia 1993 roku. Miała 63 lata.

Love In The Afternoon 1

Inne wpisy

3 komentarze

  1. Rozumiem, że każdy taki wybór jest baaardzo trudny i subiektywny. Ale pominięcie Ingrid Bergman, Marylin Monroe to trochę przekora. Jeśli naturalność była jednym z głównych kryteriów, to dlaczego z późniejszych okresów zakwalifikowały się „poprawiane” gwiazdy, choć nie przeczę, że bosko piękne (np. Monica Bellucci)? Przecież na widok Marylin Monroe z pewnego okresu męski trup ścielił się gęsto na całym globie? A młodziutka Brigitte Bardot czy „Barbarella” Jane Fondy i dziś mogą wisieć na słomiance niejednego pryszczatego młodzieńca (o dojrzalszych, jak ja, nie wspominając)! Ukłony!

    1. Dobre pytanie. Przekora? Chyba po prostu nigdy nie podobała mi się uroda Marilyn Monroe. Wiem, może narażę się, ale podobnie oglądałam mnóstwo zdjęć Ingrid Bergman i uważam, że to ładna kobieta, ale nie jedna z najpiękniejszych. Na tej zasadzie nie ma tu też Vivian Leigh czy Sophii Loren. Szczerze zastanawiałam się nad Brigitte Bardot. Monica Bellucci kwalifikuje się tutaj, bo od zawsze fascynowała mnie uroda południowa z pełnymi ustami.I aktorki są w tym rankingu ze zdjęciami z młodości, bo wiele z nich oszpeciło się licznymi operacjami, ale niegdyś były pięknymi kobietami. Co później poprawiały to już inna kwestia. Oczywiście to może spowodować falę komentarzy, że zazdroszczę, jestem kobietą więc jak to taki ranking? Chodziło bardziej o subiektywne zestawienie, wyróżnienie kobiet, które zawsze gdzieś dla mnie wyróżniały się urodą. Nie przeczę, że Jane Fonda jest piękną kobietą. Niebawem szykuję zestawienie polskich aktorek i zobaczymy, czy o kimś nie zapomniałam. Gusta są bardzo różne i to jest fascynujące. Można zamieścić taki komentarz i wywołać dyskusję 😉

      1. Bardzo przepraszam, ale… wpadłem tu dziś zupełnie przypadkiem (pisałem tekst o Sherilyn Fenn, co wprowadziło mnie m.innymi na tę stronę) i… z ciekawością przejrzałem ten ranking. To z kolei od razu skłoniło mnie do komentowania.
        Dopiero teraz zorientowałem się, że pisałem do Pani, Kobiety, Dziewczyny… Ale wtopiłem! Czy to źle? Oczywiście, że nie! Tylko z rozpędu rozpisałem się zbyt wprost – jak facet do faceta – i trochę z pomocą „innego kodu”, „skrótami”. No, może wybaczysz.
        Od pewnego czasu zajmuję się właśnie śledzeniem karier tych młodszych (z ostatnich dekad) aktorek; filmem interesuję się od 40 lat. I stąd może tak w obronę wziąłem topowe gwiazdy, historyczne megagwiazdy (Monroe, Bardot), blondynki. Bo choć nie uważam się za osobę o pospolitej wrażliwości (jestem związany ze sztuką, literaturą i muzyką od lat) – przekonałem się, że ani mnie, ani nawet najciekawszym osobom z mojego żywota (nie tylko panom) – te blond ikony kina nie przestały się podobać, a ich uroda wciąż zachwyca. Więc staram się obiektywnie to potwierdzać. Arielle Dombasle, blond muza francuskiej Nowej Fali, tańczy dziś w paryskim Crazy Horse i jest od lat żoną B.H. Levy’ego, znanego filozofa. Mężem Maryli Monroe był Arthur Miller, a najseksowniejsze usta świata (Scarlett Johansson) próbował aż do kilku filmów pozyskać Woody Allen.
        Dlaczego o tym piszę? Bo chyba jak świat światem, mężczyzna także w typie intelektualisty i estety, wciąż pada na kolana przed atrakcyjną blondynką. A przecież wymieniamy te najbardziej wyjątkowe spośród znanych. Więc chyba… są piękne? I Marylin, i Fonda, i Bardot. A powłóczyste spojrzenie Catherine Deneuve oczywiście też, choć taki dupek jak Vadim (nie lubiłem typa) – ten to dopiero złapał je na swój prywatny ranking!
        OK. Zmykam. Czas obejrzeć jakiś dobry film z Marion Cotillard, Amy Adams, albo Jessicą Chastain…
        Ukłony (i na kolanach)!

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *