Najpiękniejsze polskie aktorki cz. II

Dziś wracam z kontynuacją wpisu o najpiękniejszych polskich aktorkach. Niezależnie od tego ile teraz mają lat, rozpalały w czasach swej młodości zmysły męskiej części widowni, miały wdzięk, czar, grację i nieodparty urok. Warto przypomnieć ich biografie, dokonania. Choć niektóre z tych aktorek już odeszły, filmy z ich udziałem nadal są znane i lubiane, oglądane przez następne pokolenia.

Janina Wilczówna urodzona w 1917 roku w Rosji (obecnie Białoruś) – Postać ważna dla polskiego kina okresu międzywojennego, dziś już nie co zapomniana. Aktorka przyszła na świat w pociągu na trasie Warszawa-Moskwa. Na początku Janina Wilczer (tak naprawdę się nazywała) grała głównie na deskach teatru w Warszawie i Częstochowie. Zagrała tylko w czterech filmach u boku takich znanych nazwisk jak Adolf Dymsza, Zdzisław Karczewski czy Antoni Fertner. Były to tytuły: 30 karatów szczęścia, Bolek i Lolek (oba z 1936 roku), Halka (1937) oraz Doktór Murek (1939). Kiedy wybuchła II Wojna Światowa piękna Janina Wilczówna przebywała we Francji gdzie grała na deskach teatru w Paryżu. Czynnie zaangażowała się w działalność w ramach służby w Wojsku Polskim, pracowała także w Biurze Rządu Emigracyjnego. Kilka lat później przeprowadziła się do Stanów Zjednoczonych, gdzie w Nowym Jorku podjęła pracę w Polskim Teatrze Artystów. Tam też wyszła za mąż za Stanisława Sławika. Małżeństwo imało się wielu zajęć – m.in pracy jako lokaj i pokojówka. Postanowili osiąść w Dallas i otworzyć tam swoją pierwszą restaurację La Vieille Varsovie – The Old Warsaw. W międzyczasie Janina Sławik (po mężu) udzielała się także w kółku teatralnym prowadzonym dla dzieci. Odniósłszy pierwsze sukcesy w gastronomii państwo Sławik postanowili otworzyć jeszcze jedną restaurację, którą nazwali La Polonaise. Aktorka zmarła w Dallas w 1979 roku w wieku 62 lat.

Zdjęcie: Filmoteka Narodowa

Ewa Krasnodębska urodzona w 1925 roku w Warszawie – prawdziwa piękność, polska aktorka teatralna i filmowa. Nastoletnie czasy nie należały do najłatwiejszych . Bomby w trakcie nalotu na Warszawę spadły na jej rodzinny dom, jako 15letnia dziewczyna pracowała na niemieckim poligonie, cudem uniknęła też śmierci z rąk Kozaków. Życie ocalił jej chłop, który dał schronienie w swojej chacie gdy uciekała przez las. Tuż po wojnie zdała maturę w szkole dla dorosłych i podjęła studia w Szkole Teatralnej w Łodzi. Już na I roku studiów otrzymała angaż w filmie Za wami pójdą inni…(1949). W kolejnym filmie pojawiła się jednak dopiero w 1953 roku, a był to obraz Piątka z ulicy Barskiej. Zawsze starannie dobierała filmowe role i podkreślała jak ważna jest praca nad sobą. Wielką miłością pałała do teatru i kochała kontakt z publicznością. Na deskach grała najczęściej, a były to role m.in. w sztukach Wesele, Pokojówki, Wizyta starszej pani, Jak wam się podoba. W latach 50 i 60 zagrała w obrazach Zaczarowany rower (1955), Nikodem Dyzma (1956), Awantura o Basię (1959), Marysia i Napoleon (1966) czy francusko-polsko-niemiecki Adolf (1968). W międzyczasie wyszła za mąż (przeżyli razem 57 lat). Gdy mąż otrzymał propozycję objęcia dyrektury w teatrze, Ewa Krasnodębska stanowczo się sprzeciwiła gdyż nie chciała być postrzegana jako ta, która otrzymuje role tylko dzięki jemu. W latach 60 wyjechali razem do Paryża, by mężczyzna mógł skorzystać z ofiarowanej mu szansy na dobrą pracę i rozwój. Podjęła na obczyźnie pracę w sekcji polskiej francuskiego radio i wkrótce przeprowadziła w ramach pracy ponad 20 wywiadów ze znanymi osobistościami (nazwiska takie jak Gregory Peck, Gina Lollobrigida, Salvador Dali). Aktorka mieszkała także w Stanach, o czym napisała w swojej książce. Po powrocie do kraju urodziła syna. Nie zrezygnowała jednak z gry w teatrze choć było ciężko pogodzić obowiązki z wychowywaniem dziecka. 92 letniej dziś Ewie Krasnodębskiej zdarza się grać w filmach do teraz (Jeszcze nie wieczór, Fenomen, Obce ciało, Facet (nie)potrzebny od zaraz), ale są to raczej niewielkie role. Jej życiorys mógłby posłużyć jako scenariusz do filmu (niemal śmiertelne potrącenie przez motocykl i chwilowa utrata wzroku, oskarżenie o sabotaż przez kolegów z teatru, gdy paraliż strun głosowych sprawił, że nie mogła wypowiedzieć kwestii w trakcie sztuki). Bez wątpienia w sercach widzów zapisze się jako jedna z najpiękniejszych i najciekawszych gwiazd kina w Polsce.

Bella Darvi urodzona w 1928 roku w Sosnowcu – laureatka Złotego Globu dla Najbardziej Obiecującej Aktorki za filmy Piekielna misja i Egipcjanin Sinuhe (1954), urodzona jako Bajla Zingebaum przyjęła nazwisko po ojczymie – Węgier. Miała polskie korzenie, a pochodziła z rodziny żydowskiej. Młodość spędziła we Francji. Tam trafiła do więzienia w Tuluzie a potem do obozu koncentracyjnego. Choć udało się jej odzyskać wolność, wydarzenia te na zawsze odbiły się na jej psychice. Po wojnie wróciła do Francji i wyszła za mąż za Albana Cavalde. Młoda piękność nie przetrwała jednak długo w związku małżeńskim, a po rozwodzie trafiła do USA gdzie uzależniła się od hazardu. Niedługo potem Bajla Węgier została zauważona przez wpływowego producenta filmowego Darylla F. Zanucka i jego żonę Virginię Fox. Był tak zachwycony piękną dziewczyną, że spłacił jej długi i skierował do Hollywood. Tam udało jej się otrzymać angaż we wspomnianych na początku filmach oraz The Racers (1955), Je reviendrai à Kandara (1956), Pozdrowienia od goryla (1958) czy Szminka do ust (1960). Aktorka przyjęła wtedy pseudonim artystyczny Bella Darvi (nazwisko powstało z połączenia imion jej wybawców). Wdzięczność jednak przybrała wkrótce inny wymiar i młoda aktorka wdała się w romans z Daryllem, za co jego żona wyrzuciła ją ze swojego domu. Bella Darvi wróciła więc do Europy, tam wyszła za mąż ponownie (ale już rok później małżeństwo zostało anulowane). Dały o sobie ponownie znać kłopoty z uzależnieniem od hazardu i alkoholu. Kolejne filmy, w których zagrała przeszły bez echa (zarzucano jej także dziwny akcent). Kiedy było z nią już bardzo źle tonęła w długach, a o pomoc zwróciła się do Zanucka, lecz ten nigdy nie odpowiedział. Miała wtedy za sobą już kilka nieudanych prób samobójczych. Ostatecznie aktorka odebrała sobie życie 11 września 1971 roku odkręcając gaz w swoim apartamencie. Miała 42 lata.

Beata Tyszkiewicz urodzona w 1938 roku w Wilanowie (obecnie Warszawa) – słynna polska dama ekranu uchodzi za jedną z najpiękniejszych rodzimych aktorek. W jej filmografii wymienia się ponad 100 filmów. Do zawodu przygotowywała się w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej. Można powiedzieć, że gra nieprzerwanie od 1956 roku aż do dziś. Jej debiut nastąpił w filmie Zemsta gdzie zagrała Klarę. Nie sposób wymienić całej bogatej filmografii, ale bez wątpienia najważniejsze tytuły, w których zagrała Beata Tyszkiewicz to Szklana góra (1960), Czarne skrzydła (1962), Naprawdę wczoraj (1963), Rękopis znaleziony w Saragossie (1964), Popioły (1965), Marysia i Napoleon (1966), Lalka (1968), Noce i dnie (1975), Mniejsze niebo (1980), Seksmisja (1983). Jednymi z ostatnich filmów aktorki są Listy do M. (2011), Sprawiedliwy (2015), a w tym roku komedia Studniówk@. Beata Tyszkiewicz jest wielokrotnie odznaczana nagrodami państwowymi (m.in. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, dyplom Ministra Spraw Zagranicznych). Aktorka była zamężna trzykrotnie (w tym z Andrzejem Wajdą), ale wszystkie małżeństwa zakończył rozwód. Jest matką dwóch córek. Od 2005 roku zasiadała w jury programu rozrywkowego Taniec z gwiazdami (później Dancing with the Stars. Taniec z gwiazdami). Rok temu przeżyła zawał mięśnia sercowego. Ze względu na zdrowie 79letnia aktorka zrezygnowała z udziału w najnowszej edycji programu w 2018 roku.

Barbara Kwiatkowska urodzona w 1940 roku w Patrowie – znana także pod pseudonimem artystycznym Barbara Lass. Aktorka obdarzona niesamowitymi dużymi oczami i pełnymi ustami, odebrała solidną edukację taneczną tańcząc najpierw w Zespole Pieśni i Tańca „Skolimów”, a potem ucząc się w Warszawskiej Szkole Baletowej. Została jednak aktorką, a jej debiut nastąpił w 1957 roku kiedy to zagrała w obrazie Ewa chce spać. Rok później pojawiła się w filmie Żołnierz królowej Madagaskaru. Rozkwit kariery przyniosły jednak dopiero kolejne lata – rola we francuskiej produkcji Tysięczne okno (1960), Zezowate szczęście (1960), Licantropus (1961), Riffi w Tokio (1963), Jowita (1967) cz też później w Jak to się robi (1973). Barbara Kwiatkowska była pierwszą żoną Romana Polańskiego jednak para rozwiodła się trzy lata po ślubie. Drugim mężem był poznany na planie filmowym austriacki aktor Karlhein Böhm, ale to małżeństwo rozpadło się po 17 latach. Owocem związku jest córka Katharina, która podobnie jak rodzice została aktorką. Ostatecznie Barbara Kwiatkowska związała się z muzykiem jazzowym, który był jej partnerem aż do końca życia. Ostatni raz na ekranie pojawiła się w telewizyjnej produkcji Moskau-Petuschki w 1991 roku. 4 lata później będąc na koncercie jazzowym zmarła nagle na udar mózgu. Aktorka miała 54 lata.

Pola Raksa urodzona w 1941 roku w Lidzie (obecnie Białoruś)o jej urodzie śpiewał w Autobiografii Grzegorz Markowski z Perfectu. Niektórzy mówią, że gdyby urodziła się w Stanach zrobiłaby oszałamiającą karierę w Hollywood na miarę największych aktorek tamtych lat. Ta piękna polska aktorka, wokalistka i modelka ukończyła polonistykę na Uniwersytecie Wrocławskim lecz jej zainteresowania zwrócone zostały wkrótce przede wszystkim ku filmowi. Po studiach rozpoczęła naukę na Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej i Filmowej w Łodzi. Wydział aktorski ukończyła w 1964 roku. Grać zaczęła już 4 lata wcześniej kiedy to zadebiutowała w filmie Szatan z 7-ej klasy gdzie wcieliła się w rolę Wandy. Potem przyszły role w obrazach: Klub kawalerów (1962), Panienka z okienka, Rękopis znaleziony w Saragossie, Beata (1964). Wraz z pierwszymi filmowymi rolami Pola Raksa podjęła także pracę w Teatrze Powszechnym w Łodzi, a później w Teatrze Współczesnym w Warszawie. Grała dużo – kolejne role przyniosły jej dużą popularność i uwielbienie męskiej części widowni. w 1965 roku przyszedł czas na słynny obraz Popioły, a w 1966 serial Czterej pancerni i pies. Dwa lata później zagrała dużą rolę w komedii muzycznej Stanisława Barei Przygoda z piosenką. W latach 70 i 80 aktorka pojawiła się także w węgierskich produkcjach Oszlopos Simeon oraz Stracone złudzenia. Ostatnią jej rolą była postać matki Agaty w Uprowadzeniu Agaty z 1993 roku. Potem Pola Raksa zniknęła z ekranu i na dobre zrezygnowała z aktorstwa. W życiu prywatnym przez kilka lat była żoną Andrzeja Kostenko, z którym ma syna. Po rozwodzie plotkowano o związku z o wiele młodszym wtedy Bogusławem Lindą. Romans nie przetrwał jednak próby czasu i zakończył się po pół roku. Pola Raksa usunęła się z życia publicznego, zamieszkała w małej miejscowości pod Warszawą i zajęła się modą (m.in. projektowała kostiumy do sztuk teatralnych, prowadziła rubrykę o modzie w Rzeczpospolitej). W kwietniu tego roku skończy 77 lat.

Teresa Tuszyńska urodzona w 1942 roku w Warszawie – w krótkiej wdzięcznej fryzurce aktorka wyglądała zawsze bardzo młodo i dziewczęco. Choć nie zdobyła nigdy aktorskiego wykształcenia, grać zaczęła już w wieku 16 lat i zapisała się na stałe w pamięci widzów podziwiających jej urodę i talent. Debiut Teresy Tuszyńskiej miał miejsce w 1958 roku w filmie Ostatni strzał. Jednak to w latach 60 nastąpił prawdziwy rozkwit jej kariery. Szerszej publiczności dała się poznać w obrazach Do widzenia, do jutra (1960), Drugi człowiek (1961), Tarpany (1961), Cała naprzód (1966), Poczmistrz (1967), a także w czeskich filmach Kieszonkowcy (1967) i Praskie noce (1968). Oprócz aktorstwa zajmowała się także modelingiem. Była najpopularniejszą modelką Mody Polskiej – przedsiębiorstwa handlowego, promującego światowe trendy na polskim rynku. W biografii aktorki można przeczytać, że nigdy nie traktowała bardzo poważnie aktorstwa, lubiła bawić się wieczorami w modnych klubach i szybko uzależnia się od alkoholu. Grała coraz rzadziej. Jednym z jej ostatnich występów jest rola Teresy w Kto wierzy w bociany? z 1970 roku. 20 lat później wyszła za mąż po raz trzeci. Wybrankiem okazał się Jan Perzyna, z którym Teresa Tuszyńska była w związku małżeńskim do swojej śmierci. Uzależniona od alkoholu, samotna i zapomniana zmarła w 1997 roku w wieku 54 lat.

 

Magda Konopka urodzona w 1943 roku w Warszawie – w stolicy mieszkała 15 lat. Potem wyprowadziła się na stałe do Londynu. Jej wspaniała uroda zwróciła uwagę tamtejszych fotografów i agentów filmowych. Początkowo Magda radziła sobie świetnie jako modelka (rozkładówki między innymi w Penthouse, Men oraz Photo). Zachęcona pozytywnym odbiorem postanowiła wziąć udział w castingu do filmu o przygodach Jamesa Bonda Pozdrowienia z Rosji. Angażu nie otrzymała. Nawiązane kontakty wystarczyły jednak, by móc zadebiutować na ekranie w filmie Becket (1964). Niedługo potem wyjechała do Włoch, by zrobić karierę grając w tamtejszych produkcjach. Grała głównie w niskobudżetowych horrorach, kryminałach i filmach fantasy. Piękną Polkę można ujrzeć w Segretissimo (1967), Ucieczka z Tajgi (1967), Satanik (1968), Noc węża (1969), Gdy dinozaury wkładały światem (1970) czy Prostytucja (1974). Niewiele wiadomo o życiu prywatnym Magdy. Przez rok była żoną Jean-Louise Dessy po czym para rozwiodła się. Po raz ostatni na dużym ekranie gościła w 1980 roku w obrazie La Zia di Monica. Dziś aktorka ma 75 lat.

Maja Wodecka urodzona w 1946 roku – to nie tylko aktorka, ale także tłumaczka i absolwentka psychologii na Uniwersytecie Jagiellońskim. Piękna, naturalna ciemnowłosa Maja obdarzona była dziewczęcym urokiem. Zadebiutowała małą rólką w filmie Jowita (1967). Największy rozgłos przyniosły jej jednak role w filmach Zbrodniarz, który ukradł zbrodnię (1969), Ostatni świadek (1969), Czerwony afisz (1976), a także miniserial Misja (1980). Ta produkcja była ostatnią, w której zagrała. W ostatnich latach kariery przebywała we Francji i wystąpiła w kilku francuskojęzycznych filmach (Pauline et l’ordinateur, Doktor Popaul). W 1980 roku Maja Wodecka porzuciła aktorstwo na dobre. Zajęła się tłumaczeniem poezji, przez jakiś czas pracowała we Francji także jako psychoanalityk. Wraz z mężem Adamem Zagajewskim powróciła na stałe do Polski w 2002 roku. Dziś Maja Wodecka ma 72 lata. 2 lata temu została uhonorowana Insygniami Kawalera Orderu Narodowego Zasługi „za zaangażowanie w służbie wolności i demokracji”.

Małgorzata Braunek urodzona w 1947 roku w Szamotułach – pamiętna Oleńka z Potopu była jedną z najpiękniejszych polskich aktorek i najbardziej naturalnych (rzadko kiedy pojawiała się w makijażu). Jej znakiem rozpoznawczym były długie blond włosy i delikatne dziewczęce rysy twarzy. Ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Teatralną i już w 1966 roku zadebiutowała w obrazie Przechodnie. Jej aktorska kariera nabierała tempa. Można było podziwiać jej grę w filmach Żywot Mateusza (1967), Ruchome piaski (1968), Polowanie na muchy (1969), Lokis. Rękopis profesora Wittembacha (1970) czy Trzecia część nocy (1971). Swoją pozycję wśród najlepszych polskich aktorek potwierdziła grając w 1974 roku w Potopie, a także serialu Lalka (1977) gdzie wcieliła się w postać Izabeli Łęckiej. W późniejszych latach życia również pojawiała się na ekranie i głównie w serialach telewizyjnych – Dom nad rozlewiskiem (2009-2011), Życie nad rozlewiskiem (2011), Nad rozlewiskiem (2012) i Cisza nad rozlewiskiem (2013). W życiu prywatnym Małgorzata Braunek była zamężna trzykrotnie (w tym z Andrzejem Żuławskim). Gdy była z mężem Januszem Guttnerem urodziła syna. Z trzecim mężem Andrzejem Krajewskim doczekała się córki. Orina poszła w ślady mamy i także została aktorką. Niestety w ostatnich latach Małgorzata Braunek zmagała się z nowotworem. Choroba spowodowała śmierć aktorki w wieku 67 lat. Zmarła 23 czerwca 2014 roku. Jeszcze w tym samym roku została uhonorowana Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze – Gloria Artis”.

Zdjęcie: Filmoteka Narodowa

Barbara Karska urodzona w 1949 roku w Holandii – znana jako Barbara Nielsen. Piękna błękitnooka aktorka, która grała głównie w zagranicznych produkcjach. Jednak zanim wyjechała do Austrii czy Holandii pojawiła się w polskich filmach. Najbardziej znane obrazy z jej udziałem to Anatomia miłości, Siedem czerwonych róż czyli Benek Kwiaciarz o sobie i o innych (1972) i serial Stawiam na Tolka Banana (1973). Za granicą dała się poznać przede wszystkim w niemieckojęzycznych produkcjach: Alter Kahn und junge Liebe (1973), Schwarzwaldfahrt aus Liebeskummer (1974), Auch Mimosen wollen blühen (1976). W 1983 roku zagrała Zosię w francuskim filmie Chłodne zaręczyny. Po raz ostatni na ekranie można było ją zobaczyć w 1998 roku w „Prostytutkach” w reżyserii Eugeniusza Priwiezieńcewa. Później wraz z mężem Douglasem McNaught (także aktorem) wyjechała na stałe do Australii. Obecnie aktorka pracuje jako prezenterka w australijskiej telewizji. Ma 68 lat.

Anna Dymna urodzona w 1951 roku w Legnicy – najjaśniejsza gwiazda kina lat 70. Piękna ciemnowłosa Anna zadebiutowała w wieku 20 lat rolą w obrazie 150 na godzinę (1971). Jeszcze w tym samym roku pojawiła się w kolejnych czterech produkcjach: Szerokiej drogi, kochanie, 5 i 1/2 bladego Józka, Jak daleko stąd, jak blisko, Diament radży (krótkometrażowy film telewizyjny). Kolejne lata przyniosły jej role w kolejnych filmach (także niemieckojęzycznych) Klucze (1972), Z życia nicponia (1973) oraz Janosik (1974). Mijały lata, a widzowie nadal mogli podziwiać grę aktorki. W 1976 roku wcieliła się w rolę Melanii Barskiej w Trędowatej (1976), ale to kontynuacja przygód Kargula i Pawlaka w Kochaj albo rzuć (1977) odniosła w naszym kraju największy sukces. W latach 80 Anna Dymna pojawiała się na ekranach kin rzadziej, ale grała bez przerwy przynajmniej w dwóch produkcjach rocznie (Znachor, Dolina Issy, Na odsiecz Wiedniowi, Panna z mokrą głową). W miarę upływu lat aktorka ostrożniej dobierała role. W 2001 roku zagrała Nenneke w Wiedźminie, w 2003 roku pojawiła się w Stara baśń. Kiedy słońce było bogiem. 2005 rok przyniósł jej uznanie w roli matki Goli w Skazanym na bluesa o życiu Ryśka Riedla z zespołu Dżem (nominacja do Orła za Najlepszą Drugoplanową Rolę Kobiecą). Po raz ostatni jak dotąd aktorka zagrała w filmie Szkoła uwodzenia Czesława M. w 2015 roku. Jak wiele pięknych aktorek Dymna także była zamężna kilkukrotnie. Najpierw z Wiesławem Dymnym, który zmarł przedwcześnie, później ze Zbigniewem Szot, z którym ma syna. Para rozwiodła się po 7 latach małżeństwa. Obecnym mężem Anny Dymnej jest Krzysztof Orzechowski. Prywatnie od lat aktorka zaangażowana jest w działalność charytatywną. Wielokrotnie brała udział w projektach różnych fundacji. W 2003 roku założyła własną – Mimo wszystko. W ramach swojej fundacji organizuje Festiwal Zaczarowanej Piosenki im. Marka Grechuty (konkurs piosenki dla niepełnosprawnych dzieci i dorosłych). W finale uczestnikom towarzyszą znani artyści: m.in. Edyta Górniak, Katarzyna Nosowska, Anna Maria Jopek czy Edyta Bartosiewicz. Dziś Anna Dymna ma 66 lat i mieszka pod Krakowem.

Inne wpisy

4 komentarze

    1. Jak to? Pola Raksa nie? Beata Tyszkiewicz nie? Anna Dymna też nie? Nie mogę się zgodzić, dzięki za komentarz 🙂

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *